Tarım Bilimleri ve Teknolojileri Fakültesi Mezunu Ne İş Yapar? Bir Yolculuk ve Hayal Kırıklığı
Kayseri’de, yazın kavurucu sıcaklarının içinde bir sabah daha uyandım. Gözlerimi araladım, biraz uykusuzdum ama yine de içimde bir şeyler vardı. Biraz belirsizdi ama kesinlikle bir şeyler vardı. O sabah, Tarım Bilimleri ve Teknolojileri Fakültesi’nden mezun olduktan sonra neler yapmam gerektiğine dair uzun zamandır kafamı kurcalayan sorunun cevabını yine bulamamıştım. Ve ben, her geçen gün daha fazla kafamın karıştığını hissediyordum. Tarım Bilimleri ve Teknolojileri Fakültesi mezunu ne iş yapar? Bu soruya gerçekten ne zaman tam bir yanıt alacağım? O soruyu bu sabah da sordum kendi kendime.
Fakülteyi Bitirdikten Sonra: Bir Hayal ve Gerçek Arasında
İstanbul’da bir üniversite kazandığımda, hayatımda çok heyecanlıydım. Tarım Bilimleri ve Teknolojileri Fakültesi’ne kabul edildiğimi duyduğumda, dünya bir anda çok daha parlak görünmeye başlamıştı. O zamanlar her şey çok netti; tarım sektörünü daha verimli hale getirecektim. Teknolojiyi tarımla buluşturacaktım. Hem bilimsel açıdan bir şeyler öğrenecek hem de topluma katkı sağlayacaktım. Okulun ilk yıllarında her şey çok güzeldi. Koca koca kitaplar, laboratuvar deneyleri, yeni keşifler ve sonrasındaki fikirler… Ama bir şeyler eksikti, bir boşluk vardı.
Fakültede çok değerli bilgiler öğrendim, evet. Tarımın geleceği üzerine düşündüm, araştırmalar yaptım, alanında uzman insanlarla tanıştım. Ancak mezun olduktan sonra, bu öğrendiklerini nasıl bir işte kullanabileceğimi bulamamak oldukça zordu. O kadar donanımla çıktım ki okuldan ama kafam o kadar boştu ki. Tarım Bilimleri ve Teknolojileri Fakültesi mezunu ne iş yapar sorusuna, kimse net bir yanıt veremedi. Hangi sektörde çalışacağımı, nasıl bir kariyer yolu çizeceğimi bilemedim. Çünkü mezuniyet sonrası bir boşluk vardı, sanki her şey kararmıştı. O kadar yatırım yaptım, o kadar emek verdim, fakat sonuçta ne oldu?
Kayseri’ye Dönüş: İçsel Bir Çıkmaz
Mezuniyet sonrası Kayseri’ye dönmek zorunda kaldım. Burası bana her şeyin daha sade, belki de daha yavaş olduğu bir yer gibi geliyordu. Kayseri’nin o eski taş sokaklarında yürürken, her şeyin daha sessiz olduğu bir dünyaya adım attım. Geriye dönüp baktığımda, İstanbul’daki üniversite yıllarımda kafamdaki soruları çözmek için her geçen gün daha fazla çaba harcadığımı hatırlıyorum. Ancak her şeyin iç içe geçmesi, yeni bir düzen kurmak, insanı bunalıma sokuyor. Kayseri’de ise, her şeyin sakin, herkesin bildiği bir düzende işlediğini hissettim. Ama aynı zamanda şunu da fark ettim: Kayseri’de, tarım sektöründe ne kadar farklı bir bakış açısına sahip olduğum, bazen dışlanmış gibi hissettirdi.
Burada büyük tarlaların arasına her gün gidip geliyorum. Ama işim genellikle ailemin küçük tarım işletmesiyle ilgili. Gübreleme, sulama sistemleri, organik tarım gibi konularda yıllardır uğraşıyorlar. Fakat benim gözümde bunlar artık çok daha büyük ve teknolojik bir seviyedeydi. Tarım Bilimleri ve Teknolojileri Fakültesi mezunu olarak, aklımda çok daha farklı bir dünya vardı. Ama günler geçtikçe, bu fikirlerim hayal kırıklığına dönüşmeye başladı. Çünkü ne o büyük tarım şirketlerinden bir telefon geldi, ne de kendi alanımda bir iş bulabildim. O kadar çok başvuru yaptım, görüşmeye gittim ki, “Tarım Bilimleri ve Teknolojileri Fakültesi mezunu ne iş yapar?” sorusunun cevabı hâlâ belirsizdi. Bir tarafta iş arıyorum, bir tarafta yine tarlada çalışıyorum. Her ikisi de bana ne kadar uzak, o kadar da yakın görünüyordu.
İçsel Bir Savaş: İş Bulamamak ve Umudu Kaybetmek
Bir sabah, Kayseri’nin o sarımtırak ışıkları altında kafamı karıştıran bir şey daha oldu. En yakın arkadaşımla oturup uzun bir sohbet yaptık. O, tamamen başka bir sektörde çalışıyordu, yazılım mühendisliği. Herkesin bir iş bulabildiği, ilerleyebileceği bir alan vardı. Ama ben? Ben Tarım Bilimleri ve Teknolojileri Fakültesi mezunu olarak hâlâ çözüm bulamıyordum. “Gerçekten hayallerimle mi kalacağım?” diye sordum kendime. “Tarım sektöründe bir devrim yapmak istiyorum ama sanırım bu meslek, sadece kitaplarda bir şeyler yazmakla sınırlı kalacak…” Dedim. İçsel bir savaş vardı. Bir yanda müthiş bir heyecanla başladığım bu yolculuk, diğer yanda ise bir hayal kırıklığına dönüşüyordu.
Bir Umut Işığı: Sonunda Bir Kapı Aralandı
Ancak bir gün, iş başvurularım arasında, Kayseri’deki küçük bir çiftlik işletmesinden bir telefon aldım. Tarımda yeni teknoloji kullanımını geliştirmeye çalışan bir ekip arıyormuş. Konuşmalarımızın sonunda, kendimi bir pozisyon için çok uygun hissettim. Gerçekten bu, tüm içsel çatışmalarımın bir anlamda sona erdiği andı. Çiftlikte çalışarak, gerçekten de öğrendiğim teoriyi pratiğe dökme fırsatım olacaktı. O kadar mutlu oldum ki, gözlerim doldu. Yıllardır içimde tuttuğum o büyük hayal, bir anda gerçek oluyordu. İşte o an, “Tarım Bilimleri ve Teknolojileri Fakültesi mezunu ne iş yapar?” sorusunun cevabını bulduğumu fark ettim. Artık işim, sadece tarlada çalışmak değil, teknolojiyi ve bilimi, bu büyüleyici doğayla buluşturmak olacaktı.
Sonuç: Kendi Yolumu Çiziyorum
Bugün Kayseri’de, o küçük çiftlikte çalışırken, her gün yeni bir şey öğreniyorum. Teknolojiyi tarımda nasıl kullanacağımı keşfetmek, benim için bir hayal değil, gerçek oluyor. Her ne kadar birkaç yıl önce bu kadar hızlı bir başarı beklememiş olsam da, sonunda doğru yolda olduğumu hissediyorum. Tarım Bilimleri ve Teknolojileri Fakültesi mezunu ne iş yapar sorusuna verecek bir cevabım var: İşte benim işim! Doğanın içinde, ama aynı zamanda teknolojinin bir parçası olarak çalışmak. Hayal kırıklığımdan umut ışığına dönüşen bu yolculuk, bana birçok şey öğretti. Ve şunu fark ettim: Bazen yavaş ilerlemek, aslında doğru yolda olduğunun en büyük kanıtıdır.